SALESIANI DON BOSCO-SDB / Casa Madre TORINO-VALDOCCO / San_Giovanni_Bosco

12 kwietnia 1846 – Wielkanoc. Po przeszło czterech latach „pielgrzymowania” Oratorium

znalazło swoją siedzibę w kaplicy Pinardiego .

1846-1852 – Ks. Bosko wynajmuje, a następnie nabywa na własność dom Pinardiego, organizuje szkoły wieczorowe i niedzielne, a także hospicjum dla chłopców najbardziej ubogich.

20 czerwca 1854 – Inauguruje kościół św. Franciszka Salezego.

1853-1863 – Buduje nowe pomieszczenia dla uczniów i rzemieślników wraz z warsztatami dla stolarzy, drukarzy, szewców, itd. Pisze książki i rozpowszechnia je wśród ludu.

29 października 1854 – Do Oratorium przybywa Dominik Savio, chłopiec święty.

18 grudnia 1859 – Zgromadzenie Salezjańskie (SDB) oficjalnie rozpoczyna swoją działalność

Marzec 1864 – Rozpoczyna się budowa kościoła Maryi Wspomożycielki.

9 czerwca 1868 – Ma miejsce uroczyste poświęcenie Sanktuarium.
2 kwietnia 1870 – Pius IX eryguje Stowarzyszenie Czcicieli Maryi Wspomożycielki (ADMA) jako Arcybractwo.

5 sierpnia 1872 – Ks. Bosko wraz z Marią Mazzarello zakłada Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki.
11 listopada 1875 – Pierwszych dziesięciu misjonarzy wyrusza na misje do Ameryki Południowej.

Rok 1876 – Ks. Bosko zakłada Pobożne Stowarzyszenie Współpracowników Salezjańskich.

31 stycznia 1888 – Umiera ks. Bosko.
Rodzina Salezjańska kontynuuje swoją działalność na rzecz młodzieży całego świata.

Ks. Bosko urodził się 16 sierpnia 1815 w Colle dei Becchi, wiosce koło Castelnuovo d’Asti, dzisiaj Castelnuovo
Don Bosco. Wywodząc się z rodziny ubogiej, przygotowuje się - pośród biedy i przeszkód, pracując i ucząc się - do posłannictwa, które mu zostało wskazane we śnie, jaki miał w wieku dziewięciu lat, potwierdzonym później kilkakrotnie w sposób nadzwyczajny.
Uczy się w Chieri, niedaleko Turynu. Pośród pięknych kościołów, jakie znajdowały się w Chieri, kościół Najświętszej Maryi della Scala (Duomo) był najczęściej odwiedzanym przez Janka Bosko.

Uczęszczał do niego każdego dnia, rano i wieczorem. Modląc się i medytując u stóp ołtarza kaplicy Łaskawej Madonny, zadecydował o swojej przyszłości. W wieku 19 lat chciał zostać zakonnikiem franciszkaninem. "Dowiadując się o tej decyzji proboszcz Castelnuovo ks. Dassano zwrócił się do matki Małgorzaty w takich oto słowach: „Postarajcie się odciągnąć go od tego zamiaru. Nie jesteście bogaci i jesteście już posunięci w latach. Jeżeli wasz syn pójdzie do klasztoru, w jaki sposób będzie mógł wam pomóc w czasie waszej starości?” Mama Małgorzata zarzuciła czarny szal i udała się do Chieri, a spotkawszy tam syna tak do niego zagadnęła:

"Był u mnie proboszcz, by mi powiedzieć, że zamierzasz wstąpić do klasztoru. Posłuchaj mnie dobrze, chcę żebyś to przemyślał ze spokojem. A kiedy już zadecydujesz, idź obraną drogą, nie oglądając się na nikogo.

Rzeczą najważniejszą jest to, abyś wypełnił wolę Bożą. Proboszcz chciałby, abym wpłynęła na zmianę twojej decyzji, jako że w przyszłości mogłabym cię potrzebować. Ale ja ci powiadam, że w tej sprawie twoja matka się nie liczy. Urodziłam się biedna, żyłam biedna i chcę umrzeć biedna. Więcej, chcę ci od razu powiedzieć: jeżeli zostałbyś księdzem i przez nieszczęście stałbyś się bogaty, nie postawiłabym nigdy mojej stopy w twoim domu. Zapamiętaj to sobie dobrze".

Ta stara wieśniaczka wypowiedziała te słowa silnym, zdecydowanym tonem; promieniowała z niej jakaś olbrzymia energia. Jan Bosko nie zapomniał nigdy tych słów. Po dużej porcji modlitwy, poradziwszy się swoich przyjaciół i swojego spowiednika ks. Józefa Cafasso, ostatecznie wstąpił do seminarium i podjął studia teologiczne.

Został wyświęcony na kapłana w Turynie, w kościele Niepokalanego Poczęcia 5 czerwca 1841 r. Podjął wtedy trzy postanowienia

"Wykorzystać dobrze swój czas. Cierpieć, trudzić się, być pokornym we wszystkim i zawsze, gdy wchodzi w grę zbawienie dusz. Miłość i dobroć św. Franciszka będą mnie prowadzić we wszystkich rzeczach".

I w ten sposób rozpoczęło się dzieło zwane Oratorium: na początku - wędrowne, a później, od Wielkanocy 1846, ze stałą siedzibą na Valdocco, Domu Macierzystym wszystkich dzieł salezjańskich.
Na Valdocco są już setki chłopców. Studiują i uczą się zawodu w warsztatach, które ks. Bosko dla nich założył. W swoim dziele wychowawczym był wspomagany przez swoją Matkę Małgorzatę, którą przyprowadził z Becchi, aby była dla niego wsparciem, i aby jako matka, służyła wielkiej rzeszy jego chłopców, którzy byli pozbawieni swoich rodziców.
W 1859 r. ks. Bosko proponuje pierwszym swoim najbliższym współpracownikom, aby ci wraz z nim utworzyli Zgromadzenie Salezjańskie. I tak się staje. W szybkim tempie i w wielu miejscach powstają liczne oratoria, szkoły zawodowe, internaty (kolegia), centra powołaniowe, parafie; rozwija się dzieło misyjne.

W 1872 r. zakłada Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki (CMW-FMA), które będą oddawać się pracy na rzecz młodzieży żeńskiej w ramach rozmaitych dzieł. Współzałożycielką i pierwszą przełożoną Zgromadzenia jest Maria Dominika Mazzarello (1837-1881), ogłoszona świętą 21 czerwca 1951 r. przez Piusa XII.
Ks. Bosko zaprasza również do współpracy licznych świeckich. Zachęca ich, aby wspólnie z Salezjanami i Córkami Maryi Wspomożycielki, zechcieli podzielić tę samą troskę wychowawczą.
W 1869 r. daje początek działalności Pobożnego Stowarzyszenia Współpracowników. Jego członkowie wchodzą pełnym tytułem w skład Rodziny Salezjańskiej, żyją duchem salezjańskim, oddając się służbie na rzecz Kościoła. Umiera w wieku 72 lat, strawiony pracą, zgodnie z tym, co powiedział:

Ks. Bosko zmarł w Turynie, na Valdocco, 31 stycznia 1888 r., o świcie. Został ogłoszony błogosławionym 2 czerwca 1929 r. Świętym ogłosił go papież Pius XI w dniu 1 kwietnia 1934 r.(w Wielkanoc).