Salezjańskie Centrum Maryjne Dokumentacji historycznej i ludowej.
Nosi nazwę ‘salezjańskiego’ ze względu na umiejscowienie i początki, a można by je opisać w następujący sposób: obejmuje pewną liczbę pomieszczeń, w których zostało zgromadzone, skatalogowane i zaoferowane zwiedzającym i naukowcom wszystko to, co może szczegółowo i fragmentarycznie udokumentować historię kultu, który lud chrześcijański żywił względem Matki Bożej oraz wszystko to, co jest w służbie ‘pobożności ludowej’

Ks. Piotr Ceresa, zmarły 19 kwietnia 1997, był głównym twórcą tego Centrum. Z tego też względu jemu jest ono zadedykowane. Oto jak on sam opisuje jego początki:

 "W 1918 r., w krypcie Sanktuarium Maryi Wspomożycielki, zostało zainaugurowane ‘Muzeum kultu Maryi Wspomożycielki’ o zasięgu światowym.

Początki tego muzeum sięgają 1915 r., kiedy to Sanktuarium obchodziło pierwsze sto lat ustanowienia liturgicznego święta Maryi Wspomożycielki, wprowadzonego przez papieża Piusa VII 15 września 1815 r.

Pośród różnych inicjatyw pojawiła się wtedy również myśl o zorganizowaniu wystawy obrazującej kult Maryi Wspomożycielki na świecie".

Ale wybuch pierwszej wojny światowej (1914-1918) udaremnił całkowicie ten zamiar.

I tak projekt tej wystawy, w formie poszerzonej - który tym samym wyniósł ówczesne muzeum do rangi ‘Muzeum kultu Maryi Wspomożycielki‘ - mógł być zrealizowany, chociaż w formie jeszcze ograniczonej, w 1918 r., tj. w roku jubileuszowym 50. Rocznicy konsekracji Sanktuarium Wspomożycielki w Turynie. Duszą całego tego przedsięwzięcia był ks. Filip Rinaldi, który później stał się trzecim następcą ks. Bosko. Sam projekt został wykonany i zrealizowany przez misjonarza salezjańskiego ks. Maggiorino Borgatello.

To jemu zawdzięczamy zgromadzenie dokumentacji związanej z życiem i obyczajami narodów Ameryki Łacińskiej. Kiedy powrócił do Włoch, po 26 latach pracy misyjnej, i został kustoszem Sanktuarium Maryi Wspomożycielki, oddał się z entuzjazmem gromadzeniu przedmiotów i studiowaniu dokumentacji maryjnej, która w międzyczasie docierała z różnych miejsc świata.

Inauguracja Muzeum miała miejsce 23 maja 1918 r., w wigilię uroczystości Maryi Wspomożycielki.

Ks. Borgatello żył jeszcze 11 lat, podczas których jego dzieło znacznie się rozrosło i znalazło większe uznanie. Po jego śmierci wszystko zostało owiane cieniem i ciszą… Po pracach związanych z rozbudową Sanktuarium (1934-1938) i wydarzeniach drugiej wojny światowej (1939-1945), zgromadzony materiał był niemożliwy do odnalezienia. .

Ale widać było, że Madonna chciała, aby przy Sanktuarium istniało coś w rodzaju ‘podsanktuarium’, które by dokumentowało znaczenie i żywotność ludowej pobożności maryjnej. Stało się to w 1978 r., po sześćdziesięciu latach dzielących od zgromadzenia pierwszej dokumentacji maryjnej.
W ten oto sposób zostały uwypuklone w namacalnej formie prorockie słowa, które Dziewica wypowiedziała do ks. Bosko:

	„TU JEST MÓJ DOM, STĄD ROZEJDZIE SIĘ MOJA CHWAŁA”

W październiku 1978 r. miało miejsce przeniesienie Archiwum maryjnego z Bolonii do Turynu; zostało ono ulokowane w pomieszczeniach krypty Sanktuarium Maryi Wspomożycielki.

I tak oto „Historyczne Archiwum Maryjne” z Bolonii stało się „Salezjańskim Centrum Maryjnej Dokumentacji historycznej i ludowej” w Turynie.

Salezjański misjonarz ks. Demetrio Zucchetti, który przez wiele lat animował czasopismo misyjne „Gioventù Missionaria” (‘Młodzież Misyjna’), oddał do dyspozycji Centrum nie tylko pomieszczenia, które zajmował, ale również oszklone szafy i inny sprzęt. W ten sposób było możliwe natychmiastowe złożenie tam zebranego materiału i samo funkcjonowanie Centrum.
Odtąd Sanktuarium Maryi Wspomożycielki znów zaczęło posiadać swoje Centrum Dokumentacji Maryjnej.