 1 - "Propagować cześć dla Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo do Maryi Wspomożycielki Wiernych. - Jest to tytuł, który zdała sobieupodobać sama Dostojna Królowa nieba".
(Prośba ks. Bosko skierowana do Arcybiskupa Turynu, w: Stowarzyszenie Czcicieli Maryi Wspomożycielki, San Benigno Can. 1890, s. 33).2 - "Ks. Bosko powołał do życia Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki, angażując je - w ramach działań dostępnych dla większości zwyczajnych ludzi - na polu duchowości i posłannictwa Zgromadzenia Salezjańskiego”.
(Kapituła Generalna 24 SDB: Salezjanie i świeccy…, 1990, n. 80, s. 81).
3 - "Proponuje ono itinerarium uświęcenia i apostolatu”.
(Memorie Biografiche, t.7, 334) zgodnie z charyzmatem ks. Bosko (Memorie Biografiche, t.7, 334 i Reg. 2).
Madonna w szacie „pasterki” wskazuje w śnie 9-letniemu Jankowi Bosko „odbiorców” i „sposoby” realizacji jego przyszłego „posłannictwa”. (MB 1,123 nn.)..
W śnie z 1845 r. ukazuje mu „baranki”, które idą za nim aż po kres długiego i męczącego szlaku: mijają podwórze, portyki, kościół… W międzyczasie widzi, jak „wiele ‘baranków’ zamienia się w ‘pastuszków’, ‘odbiorców’… I w końcu jawi się przed nim ‘wielki i wspaniały kościół’, który w swoim wnętrzu, na białym tle, mieścił napis:
|
|
|
|
"TU JEST MÓJ DOM,
STĄD ROZEJDZIE SIĘ MOJA CHWAŁA".
|
|
|
|
|
Na pytania stawiane przez Janka Bosko, Pasterka odpowiedziała „Zrozumiesz… kiedy zobaczysz (por. MB 2, 243).
Również w tym samym śnie ks. Bosko ujrzał wielką równinę, mnóstwo chłopców, mały kościół, fragment podwórza, a potem ‘kościół znacznie większy od poprzedniego, z budynkiem obok’… A następnie - Pasterkę, jak przesuwając stopę nad tamtym terenem, powiedziała "„W tym miejscu, gdzie ponieśli męczeństwo Awentyn, Solutor i Oktawiusz
|
|
|
|
|
‘CHCĘ, BY BÓG BYŁ SZCZEGÓLNIEJ CZCZONY.’
|
|
|
|
|
|
|
|
5 kwietnia 1846 r. ks. Bosko rozpoznał dom, który kilkakrotnie widział we śnie i zrozumiał.. (por. MB 2, 425).
Od tego dnia - a właściwie od pierwszych wykopów rozpoczętych pod koniec jesieni 1863 r., trwających do 9 czerwca 1868 r.,a więc do dnia poświęcenia Sanktuarium Maryi Wspomożycielki (wybór imienia miał miejsce w 1862 r.) - ks. Bosko widział wyraźniej realizację snów w budowie tejże Bazyliki. „Odchodzą ‘pastuszkowie’, przybywają bardzo liczni pielgrzymi… i im ks. Bosko powierza zaangażowanie na rzecz szerzenia chwały i nabożeństwa do Wspomożycielki na całym świecie, jednocząc ich poprzez Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki”
 (Przemówienie ks. Rua podczas Procesu beatyfikacyjnego ks. Bosko na szczeblu diecezjalnym, 23 czerwca 1909 r.).
Kanonicznej erekcji Stowarzyszenia dokonał Arcybiskup Turynu Aleksander Riccard 18 kwietnia 1869 r.Papież Pius IX, 5 kwietnia, wyniósł je do godności Arcybractwa z możliwością agregacji Stowarzyszeń o tej samej nazwie i regulaminie na terenie archidiecezji turyńskiej. Od 2 marca 1877 prawo to zostało rozciągnięte na wszystkie diecezje Piemontu.
W 1876 r. ks. Bosko założył Pobożny Związek Współpracowników, powierzając jemu bardziej zaangażowane działanie na polu duchowości i posłannictwa salezjańskiego, ale nie przestawał jednocześnie propagować Stowarzyszenia Maryi Wspomożycielki wśród prostego ludu. 25 czerwca 1889 r. ks. Rua uzyskał od Leona XIII prawo do erygowania i agregacji Stowarzyszeń działających przy kościołach salezjańskich na świecie. Od 1894 r. objęło ono swym zasięgiem również Domy salezjańskie, a od 1896 zostało rozciągnięte w ogóle na wszystkie kościoły na świecie.
W następstwie prośby wystosowanej przez siostrę Katarzynę Daghero, Przełożoną Generalną CMW, Kongregacja do spraw Zakonnych, 31 lipca 1913 r., upoważniła Przełożonego Generalnego SDB in perpetuo do aktu erygowania, powoływania i mianowania Dyrektora Stowarzyszeń ADMA, które miałyby powstać i działać w ramach różnych dzieł CMW na całym świecie.
Ks. Paweł Albera, Przełożony Generalny SDB, otrzymał w 1914 r. dyspensę odnośnie do pewnych różnic regulaminowych związanych z erygowaniem poszczególnych Stowarzyszeń (por. Archiwum Zgromadzenia Salezjańskiego, 55-XXXIV-XXXVIII, 55-XXXIX, 55-XL).
ADMA posiada obecnie bezdyskusyjną autonomię
i sprecyzowaną fizjonomię!
5 lipca 1989 r. Przełożony Generalny ks. Egidio Viganò wraz z Radą Generalną uznał przynależność ADMA do Rodziny Salezjańskiej: „Nie jest to wyraz zwyczajnego entuzjazmu i prostego zadośćuczynienia (wobec prośby o przynależność). Jest to natomiast fakt, który wypływa z salezjańskich początków i który ubogaca naszą Rodzinę, podkreślając tym samym wyjątkowe znaczenie Sanktuarium w Turynie-Valdocco. Jest on owocem płodnego roku łaski, jakim było stulecie ‘88” (List ks. E. Viganò do Członków Stowarzyszenia ADMA i do Rektora Sanktuarium Maryi Wspomożycielki w Turynie-Valdocco)..
ADMA jest, historycznie rzecz biorąc, DRUGĄ GRUPĄ RODZINY SALEZJAŃSKIEJ ZAŁOŻONĄ PRZEZ KS. BOSKO, POSIADAJĄCĄ ODPOWIEDNI REGULAMIN, NAPISANY PRZEZ NIEGO SAMEGO!
Czytamy we Wstępie, że ks. Bosko natchniony przez Ducha Świętego, odpowiadając na wymogi i znaki czasów, zapoczątkował różne formy apostolstwa i stworzył szeroki ruch osób, które poprzez różne sposoby działania angażują się na rzecz ludzi młodych i mas ludowych.
Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki zostało założone jako uprzywilejowane narzędzie
|
|
|
|
"szerzenia czci dla Najświętszego Sakramentu
i nabożeństwa do Maryi Wspomożycielki Wiernych".
|
|
|
|
|
|
|
Zostało kanonicznie erygowane w Sanktuarium Maryi Wspomożycielki w Turynie 18 kwietnia 1869 r. i było „przez niego (tj. ks. Bosko) uważane za prawie że integralną część Zgromadzenia Salezjańskiego”".
Brewem papieskim z 5 kwietnia 1870 Pius IX wyniósł je do godności Arcybractwa z prawem wcielania do niego wszystkich Stowarzyszeń powstałych na świecie, o tej samej nazwie i mających takie same cele.
W końcu 24 lipca 1989 r. „Przełożony Generalny ze swoją Radą oficjalnie uznał przynależność Stowarzyszenia Maryi Wspomożycielki do Rodziny Salezjańskiej".
|
|
|
|
|
NOWE STOWARZYSZENIE MARYI WSPOMOŻYCIELKI
|
|
|
|
|
|
|
|
Ks. Bosko, w rok potem jak wzniósł na cześć Maryi wotywne Sanktuarium Wspomożycielki (Turyn-Valdocco, 1868 r.), zgodnie z Jej wskazaniami danymi mu we śnie, zechciał powołać do życia, działające przy tej Bazylice, Arcybractwo Maryi Wspomożycielki (18 kwietnia 1869 r.), aby rozprzestrzenić na cały świat nabożeństwo do Dziewicy czczonej pod tym imieniem..
Sanktuarium Maryi Wspomożycielki - punkt centralny szerzenia tej misji w świecie, „stało się dla ks. Bosko centrum spójności jego dzieł, źródłem łask i maryjnym sanktuarium, będącym w służbie dla całego świata”.
Zawierzenie ks. Bosko Maryi Wspomożycielce znalazło w Stowarzyszeniu ADMA jeden z najbardziej prostych i praktycznych wyrazów szerzenia jej kultu wśród prostego ludu.
"Doświadczenie wieków pozwala nam dostrzec w wyrazisty sposób, że Maryja nie przestała pełnić z nieba z wielkim powodzeniem tej misji Matki Kościoła i Wspomożycielki Wiernych, którą zapoczątkowała na ziemi”. Ta matczyna i skuteczna obecność Maryi stanowi fundament Stowarzyszenia ADMA i inspirację dla zaangażowania jego członków w służbie na rzecz Królestwa Bożego.
Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki jest ‘miejscem’ spotkania wiernych, którzy spełniają w jego ramach typowe dlań działania.
Proponuje swego rodzaju itinerarium uświęcenia i apostolatu, według charyzmatu ks. Bosko.
Dowartościowuje, w szczególny sposób, kult Jezusa Eucharystycznego i nabożeństwo do Maryi Wspomożycielki, czyniąc to poprzez wszelkie możliwe formy, publiczne i prywatne, zatwierdzone przez Kościół.
Stanowi w Kościele publiczne Stowarzyszenie wiernych, którzy podzielają jego idee i typowe dlań inicjatywy. Jest więc dziełem pozostającym w wierności Pasterzom Kościoła i współpracującym z innymi grupami kościelnymi, zwłaszcza tymi, które wchodzą w skład Rodziny Salezjańskiej.
Posiada osobowość prawną, zgodnie z wymogami Prawa Kanonicznego.
Zgodnie z prawem obowiązującym w poszczególnych państwach, może otrzymać osobowość prawną cywilną, ale nie może przynależeć do partii politycznych, ani też do grup, które kierują się celami zysku. Pełna nazwa Stowarzyszenia:
|
