| HOME PAGE | INFO VALDOCCO |

 
  ADMA / STOWARZYSZENIE MARYI WSPOMOŻYCIELKI / ADMA
     Via Maria Ausiliatrice 32  - 10152 Torino-Valdocco, Italia  -  ADMA Valdocco: adma.torino@tiscali.it  | E-Mail: pcameroni@sdb.org


ADMA ON LINE 2013 | Komunikat miesięczny | 24 grudzień 2013

Maryja zaprasza nas do otwarcia serca

W bliskości Bożego Narodzenia, Maryja zaprasza nas do otwarcia bramy serca w spotkaniu z naszym Zbawicielem i Odkupicielem w ten sposób, że Pan wpływa na naszą wolność i uwalnia z niewoli grzechu i ciemności, możemy rozpocząć drogę nawrócenia serca i życia, w ten sposób można powiedzieć: „Mój Bóg jest moim wszystkim”. Modlić się sercem oznacza otworzyć je w taki sposób, żeby Bóg mógł wejść, aby móc zamieszkiwać. Zatem serce pozostaje miejscem modlitwy, gdzie słucha się Boga i ukierunkowuje nas ku Niemu z dziecięcą ufnością.

„Kiedy Chrystus wchodzi w serce ludzkie przynosi nam podwójne światło; światło sumienia, które wyjawia grzechy przeszłości, a potem światło pokoju, nadziei zbawienia. Latarnia, którą Chrystus niesie w lewej ręce jest światłem sumienia”(John Ruskin). „Oto stoję u drzwi i kołaczę …”(Ap 3, 20). I rzeczywiście: Chrystus stoi w bramie naszego serca, dzień i noc. Także kiedy słuchamy, ale wątpimy czy naprawdę mówimy do Niego. Pozostaje i oczekuje naszego choćby najmniejszego znaku, choćby niedostrzegalnej odpowiedzi, która pozwala Mu wejść. Pragnie, abyśmy wiedzieli, że ilekroć Go zapraszamy, On przychodzi zawsze . Przychodzi cichy i niewidzialny, lecz z nieskończoną mocą i miłością. Przynosi ze sobą najcenniejsze Dary Ducha Świętego. Przychodzi ze swoją Łaską i ze swoim pragnieniem przebaczenia nam i uzdrowienia nas; z miłością przekraczającą każdą wyobraźnię, tą samą miłością, którą otrzymał od swojego Ojca i naszego: „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej”(J 15, 9). Przychodzi z gorącym pragnieniem pocieszania nas i umacniania nas, jednoczenia nas i przemieniania naszych ran. Przynosi nam swoje światło, aby rozproszyć nasze ciemności i nasze wątpliwości. Przychodzi ze swoją mocą, aby doprowadzić nas do Niego i wspólnie nieść wszystko co nas trudzi; przychodzi z swoją Łaską aby okazać czułość naszemu sercu i przemienić nasze życie; naszym duszom ofiaruje swój pokój.

Prosi nas o otwarcie Jemu naszego serca, abyśmy uznali się za grzeszników, potrzebujących Jego zbawienia, Jego przebaczenia, Jego miłości, posiadali pokorę dla przyjmowania Jego miłosierdzia i odnawiania przez Niego. Stawać się chrześcijanami i żyć i zaświadczać wiarę w modlitwie, w uczynkach miłosierdzia, w popieraniu sprawiedliwości, w pełnieniu dobra.

W radości Bożego Narodzenia przesyłamy wszystkim naszym członkom i grupom Stowarzyszenia Czcicieli Maryi Wspomożycielki Wiernych nasze życzenie, kiedy zwracamy się do Maryi słowami papieża Franciszka w jego adhortacji Evangelii Gaudium(Radość Ewangelii): „ Prośmy Ją, aby swoją modlitwą macierzyńską wspierała nas, aby Kościół stawał się domem dla wielu, matką dla wszystkich ludów i uczyniła możliwym narodziny nowego świata. I zmartwychwstanie, które nam mówi, z mocą, która nas napełnia niezmierną miłością i najpewniejszą nadzieją:<<Oto czynię wszystko nowe>>(Ap 21, 5). Z Maryją idziemy naprzód ufni za tą obietnicą, i mówimy Jej: Dziewico i Matko Maryjo, Ty, która jesteś natchniona przez Ducha Świętego , przyjęłaś Słowo życia w głębokości Twojej pokornej wiary, całkowicie poświęcona Odwiecznemu, wspieraj nas w mówieniu naszego „tak” w nagłej potrzebie, rozkazując bardziej niż kiedykolwiek, by rozbrzmiewała Dobra Nowina Jezusa”.

Pan Lucca Tullio, Prezydent - Ksiądz Pierluigi Cameroni SDB, Kierownik Duchowny

DROGA FORMACYJNA 2013-2014 „Daj mi dusze, resztę zabierz”

4. Duchowość dnia powszedniego i pracy

Życie zwykłe miejscem spotkania z Bogiem

Ksiądz Bosko proponował swoim pierwszym współpracownikom, tak jak chłopcom z oratorium, pewien sposób, aby żyć w głębi Ewangelii, bez odrywania się od życia: żyć w obecności Boga. W ten sposób życie każdego dnia kształtowało przez księdza Bosko przestrzeń naturalną doskonalenia wszystkich ludzi, miejsce odpowiedzi na powołanie ludzkie i chrześcijańskie.

Wyczucie wartości dnia powszedniego przynosi nam docenianie wszelkiego stworzenia jako daru Boga: życia, przyrody, rzeczy materialnych wytworzonych przez człowieka, więzi międzyosobowych. Mając poczucie odpowiedzialności za świat i jego historię, współuczestniczymy w trudnościach i radościach pochodzących z kontekstu społecznego, w który jesteśmy włączeni, poszukując wspólnie znalezienia w nim znaków woli Bożej.

W szkole Świętego Franciszka Salezego

W ten sposób Ksiądz Bosko wzorował się na Świętym Franciszku Salezym uznając go jako mistrza duchowości prostej ponieważ istotnej, ludowej ponieważ otwartej dla wszystkich, miłej ponieważ gromadzi wartości ludzkie i dlatego szczególnie otwartej na działalność wychowawczą. W swoim dziele podstawowym (Traktat o miłości Boga lub Teotym)święty biskup z Genewy mówi o ‘ekstazach’. Takie słowo nie wyraża takich nadzwyczajnych zjawisk, chociaż, według źródłosłowu wyrażenia, jest wyjściem ze siebie i wyciąganiem rąk do drugiego, jest doświadczeniem, które pozwala przyciągać, przekonywać i zdobywać przez Boga, zagłębiając się coraz bardziej w Jego tajemnicy.

Dla świętego Franciszka Salezego istnieją 3 formy ekstaz(zachwytów):

- ekstaza umysłowa: jest zdumienie co znaczy, że Bóg jest, ale także są cuda z powodu wielkich dzieł, które urzeczywistnił w stworzeniu i ustawicznie urzeczywistnia w życiu osób i w historii ludzi; jest przypatrywaniem się, które natura nam w ten sposób daje w rozważaniu Słowa: jest Słowo, istotnie, które otwiera oczy powoduje widzenie rzeczy spojrzeniem samego Boga;

- ekstaza uczuciowa: jest dokonywaniem doświadczenia osobistej miłości Boga względem nas tak, że wzrasta pragnienie odpowiadania i karmienia się taką miłością, jesteśmy przygotowani dawać talenty i życie dla Jego chwały i sprawy Królestwa; zakłada ustawiczną czujność, oczyszczenie serca, praktykowanie modlitwy;

- ekstaza działania i życia: dla Świętego Franciszka Salezego, jest tym co koronuje wszystkie dwie, ponieważ ta umysłowa mogłaby znaleźć rozwiązanie w czystym rozważaniu i tej uczuciowej w prostej świadomości. Ekstaza działania natomiast ukazuje pewną hojność i pewną darmowość, które mogą przyjść od samego Boga; i w ten sposób przekształca w całkowite oddanie i dynamiczne dla dobra osób w zróżnicowanych kształtach miłości.

Dar pracy i profesjonalizmu

Ksiądz Bosko wskazywał swoim chłopcom obowiązek angażowania czasu w zadania użyteczne w życiu osobistym i wspólnotowym w formie zdrowej, wychowawczej i twórczej. On sam był przykładem życia całkowicie poświęconemu pracy i chciał, żeby jego salezjanie w ten sposób odznaczali się duchem przedsiębiorczości i pracowitości.

Przypatrując się temu doświadczeniu, widzimy na Valdocco prawdziwą szkołę pracy: w niej się rozwinęła pedagogia obowiązku, który wychowuje do tej praktycznej formy życia duchowością.

Praca, rozumiana jako całkowita część projektu Boga dla wszystkich ludzi, przynosi nam obronę godności każdej pracy i człowieka jako jej podmiotu. Ta świadomość nadaje wartość wysiłkowi połączonemu i indywidualnemu Salezjanów oraz świeckich dla wychowywania młodzieży.

Dla nas, i dla innych wyszczególnia się charakterystyczne cechy naszego powołania, tak się wymaga profesjonalizmu, to jest większej doskonałości możliwej w pracy własnej. To pociąga za sobą chętne przyjmowanie na siebie trudu, stałego zobowiązania i wymaganej ustawicznej formacji.

Rygor i znaczenie obowiązku stają się dla nas drogą ascezy, rzeczywistym wymiarem naszego dojrzewania duchowego. Pełnienie miłości apostolskiej zawiera wymóg nawrócenia i oczyszczenia, to znaczy śmierci człowieka starego ponieważ rodzi się, żyje i rozwija jako człowiek nowy, na obraz Jezusa Apostoła Ojca, jest gotów uświęcać się codziennie w pracy apostolskiej. Darowanie się jest opróżnianiem się a opróżnianie się jest pozostawianiem siebie, aby zostać napełnionym przez Boga, aby uczynić siebie darem dla innych. Odłączanie się, wyrzeczenie, ofiara, są składnikami niezbywalnymi, nie dla smaku ascetyzmu, ale po prostu dla logiki(zdrowego rozsądku) miłości. Nie istnieje apostolat bez ascezy i nie istnieje asceza bez mistyki. Kto przynosi siebie samego w służbie posłannictwa nie potrzebuje nadzwyczajnych pokut ; wystarcza, jeśli przyjmuje z wiarą i ofiaruje z miłością trudności życia i trudy pracy apostolskiej.

Asceza polecana przez Księdza Bosko ma różne punkty widzenia: asceza pokory, by nie czuć się innymi jak sługami przed Bogiem; asceza umartwienia, aby złożyć bycie panami samych siebie, strzegąc własnych zmysłów i własnego serca oraz czuwając ponieważ poszukiwanie wygodnictwa wyjaławia hojność; asceza odwagi i cierpliwości, aby móc wytrwać w działaniu kiedy zderzamy się z twardą rzeczywistością; asceza opuszczenia, kiedy wydarzenia nas prowadzą najbliżej do krzyża Chrystusa.

Przedsiębiorczość i chłonność umysłu

Pragnienie czynienia dobra zobowiązuje do poszukiwania dróg najbardziej odpowiednich do jego urzeczywistniania. Jestem w działaniu: prawidłowe odczytywanie potrzeb i rzeczywistych możliwości, rozeznanie duchowe w świetle Słowa Bożego, odwaga w podejmowaniu przedsiębiorczości, twórczość w rozpoznawaniu nieznanych rozwiązań, przystosowanie do zmiennych okoliczności, zdolność współpracy, wola sprawdzania.

Ksiądz Filip Rinaldi przypomina Salezjanom – i jego potwierdzenie jest prawomocne dla wszystkich grup Rodziny Salezjańskiej-: <<Ta elastyczność przystosowania do wszystkich form dobra, które nieprzerwanie dążą do wyłaniania się w sercu człowieczeństwa jest duchem właściwym naszych Konstytucji; i dzień, w który by wprowadzono zmianę przeciwną temu duchowi, byłby końcem dla naszego Towarzystwa>>.

Są liczne słowa Księdza Bosko, które polecają ducha przedsiębiorczości:<<W sprawach, które wychodzą na pożytek zagrożonej młodzieży lub służą pozyskaniu dusz Bogu ja biegnę naprzód aż do zuchwałości>>. <<Jeśli jest przyzwolenie własne zawsze gdzie tak można; pochylajmy się nad nowoczesnymi potrzebami, także w zwyczajach i w tradycjach różnych miejsc, pod warunkiem, żeby nie postępować przeciw sumieniu>>.

Jest nie tylko problem strategii, lecz wydarzenie duchowe, ponieważ pociąga za sobą ustawiczną odnowę samych siebie i własnego działania w posłuszeństwie w Duchu i w świetle znaków czasu.

ATTILIO GIORDANE JEST CZCIGODNY

Ubiegłego 9 października 2013 roku papież Franciszek upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dekretu dotyczącego cnót heroicznych Sługi Bożego Attilio Giordani, Laika i Ojca rodziny, Współpracownika Towarzystwa Salezjańskiego Świętego Jana Bosko; urodzonego w Mediolanie(Włochy)3 lutego 1913 roku i zmarłego w Campo Grande (Brazylia)18 grudnia 1972 roku. Attilio Giordani, żonaty i wzorowy ojciec, animator oratorium i katecheta, misjonarz i ewangelizator, najbardziej współczesna postać, jest teraz Czcigodnym. Ksiądz Generał Pascual Chāvez napisał:

Attilio Giordani jest wzorem życia rodzinnego. W swojej rodzinie był on współczesnym ojcem i mężem, bogaty wielką wiarą i czystością, w świadomej surowości życia i w ubóstwie ewangelicznym na korzyść najbardziej potrzebujących. Małżeństwo z Noemi, w maju 1944 roku, dla Attilio nie jest jedynie „danym” słowem, ale jest nade wszystko „sakramentem” Chrystusa, który w ten sposób przynagla do wyrażenia świętości i nierozłączności małżeńskiej przez życie każdym dniem i wychowywaniem dzieci. Rodzina pozostaje zjednoczoną ponieważ Attilio i Noemi wspierają się modlitwą i praktykują miłosierdzie.

Attilio Giordani jest wzorem praktyki Systemu Uprzedzającego przeżywanego w Oratorium.

W wieku dziewięciu lat rozpoczął uczęszczać do Oratorium Salezjańskiego Świętego Augustyna w Mediolanie. Tam, chłopiec dla chłopców, angażuje się z wytrwałością w radosną animację grup: przez dziesięciolecia jest pilnym katechetą i genialnym animatorem salezjańskim, prostym i pogodnym. Zna i używa wszystkich narzędzi wychowawczych Systemu Uprzedzającego, aby animować swoich chłopców: troszczy się o liturgię, formację, obecność i radość na podwórku, docenianie czasu wolnego, teatru; organizuje przechadzki z chłopcami oratorium, komponuje śpiewy, scenki, wymyśla loterie dobroczynne i olimpiady dla chłopców, nie zapominając nigdy, że ośrodkiem radości chrześcijańskiej jest: miłość Boga i bliźniego. Ujawnia biegłość wychowawcy, kładąc w ośrodku swojego wychowawczego posłannictwa głoszenie Ewangelii i służbę katechetyczną, przeżywaną z twórczością i wiarygodnością.

„Attilio Giordani jest wzorem salezjańskiej świeckiej świętości, przeżytej w radości. Zostawszy Współpracownikiem Salezjańskim żyje wiarą wewnątrz własnej prawdziwości laika, czerpiąc natchnienie z życia Księdza Bosko. On buduje swoją osobowość człowieka i chrześcijanina w radości. Jego poczucie humoru jest prostym wyrażaniem wiary w Chrystusa. Ponadto świadectwa z odwagą i z radosną dobrocią swojej wiary chrześcijańskiej także w środowiskach lub trudnych położeniach jak podczas służby wojskowej i w wojnie lub w swoim zawodzie urzędnika, żyjąc w świecie bez kosztowania świata, idąc przeciw prądowi. Swoje koleje życia ziemskiego dzieli ze swoją rodziną wyborem misjonarskim, zostawiając jako testament entuzjazm życia podarowanego innym. „Nasza wiara powinna być życiem” i „Wymiar naszego wierzenia okazuje się w naszym istnieniu”.

Grupy Rodziny Salezjańskiej wciągają licznych laików w swoje posłannictwo. Jesteśmy świadomi, że nie możecie być wciągnięci w pełni, jeżeli nie ma także udziału tego samego ducha. Życie duchowością salezjańską jako laików odpowiedzialnych w działalności wychowawczej duszpasterskiej pozostaje podstawowym zobowiązaniem. Sympatyczna postać Attilio Giordani jest w takim znaczeniu źródłem natchnienia dla określenia pewnej świeckiej duchowości salezjańskiej.

W tym Roku Wiary i w ostatnim roku przygotowania do dwu stulecia narodzin Księdza Bosko, świadectwo Attilio Giordani jest naprawdę kosztownym darem, który nas pobudza do formowania laików salezjańskich mocno rozpoznawalnych i stanowczo zobowiązanych do niesienia orędzia ewangelii w rodzinie, w wychowaniu oraz w życiu społecznym i politycznym. Kończę tę moją wiadomość ponawiając zaproszenie do popierania ruchu modlitewnego, abyśmy mogli prędko czcić Attilio pomiędzy wysławionymi członkami Rodziny Salezjańskiej i wzywali go jako szczególnego orędownika za rodziny i za naszych oratorianów”.

KRONIKA RODZINNA

BARI

24 października 2013 roku trzy nowe członkinie wyrazili swoje przystąpienie do Stowarzyszenia: Genchi Maddalena, Giacquinti Carmela, Sscimiotto Giacoma. Grupa jest animowana przez Dyrektora Proboszcza SS. Redentore z Bari, Księdza Mario Sangiovanni i obecnie składa się z 52 członków. Rada jest utworzona następująco: Prezydent: Grandolfo Misceo; Viceprezydent: Cassano Nicola: Sekretarz: Allegrini Emanuella: Skarbnik; Losavio Antonia; Radcy: Cardinale Anna Maria, Franco Rosaria, Patruno Domenica, Tomasicchio Domenica, Volpicella Maria Pia.

SYCYLIA-REGIONALNE SPOTKANIE RADY STOWARZYSZENIA CZCICIELI MARYI WSPOMOŻYCIELKI

10 listopada 2013 roku w S. Cataldo (Caltanisetta)zostało przeprowadzone regionalne spotkanie Rady Stowarzyszenia Czcicieli Maryi Wspomożycielki na Sycylii. Około 150 uczestników rozważyło sen Księdza Bosko O dziesięciu diamentach! Podczas spotkania około dwudziestu młodzieńców poprosiło o przystąpienie, aby stać się częścią Stowarzyszenia!

PRZEDSTAWIENIE STOWARZYSZENIA MARYI WSPOMOŻYCIELKI WIERNYCH KONSULCIE RODZINY SALEZJAŃSKIEJ INSPEKTORII POŁUDNIOWEJ

W sobotę i w niedzielę 9 i 10 listopada Ksiądz Pierluigi Cameroni, światowy moderator duchowny , został zaproszony przez Księdza Angelo Santorsola, Delegata Inspektorialnego Rodziny Salezjańskiej dla Inspektorii Południowej, by przedstawić wszystkich członków Konsulty Inspektorialnej Stowarzyszenia Maryi Wspomożycielki. Zebranie odbyło się przy domu salezjańskim w Soverato (Catanzaro)i stało się radosnym spotkaniem poznania i wzajemnej wspólnoty celem pogłębienia historii, tożsamości i posłannictwa Stowarzyszenia Czcicieli Maryi Wspomożycielki.

Ksiądz Pierluigi miał także sposobność spotkania grupy Stowarzyszenia Czcicieli Maryi Wspomożycielki z Soverato(Catanzaro), grupę składającą się z więcej niż 20 osób stowarzyszonych i odnowił wybory prezydenta z 2010 roku, Pani Nadia Rombolā i członków Rady. Był obecny proboszcz, Ksiądz Tobia Carotenuto, aby popierać tę odnowę, prowadzoną dziś dalej przez obecnego dyrektora dzieł salezjańskich Księdza Luigi Martucci.

KUBA – VIII SPOTKANIE KRAJOWE STOWARZYSZENIA CZCICIELI MARYI WSPOMOŻYCIELKI

W domu spotkania Córek Maryi Wspomożycielki w Penalver(Havana), od 15 go do 17 listopada 2013 roku spotkali się przedstawiciele rad grup miejscowych Stowarzyszenia Czcicieli Maryi Wspomożycielki Wiernych z Kuby. Stowarzyszone członkinie grup z Santiago di Cuba, Manzanillo, Güines , Santa Clara, Manguito i La Habana(Parafia Św. Jana Bosko, Kościół Maria Auxiliadora, La Jata-Peñalver)spotkali się pod przewodnictwem Księdza Miquel Angel Fernandez, Delegata Salezjanów na Kubie i Pani Anna Gloria Alvarez, Prezydenta Krajowego Stowarzyszenia Czcicieli Maryi Wspomożycielki wspólnie z Radą Koordynacyjną. Główne linie przewodnika spotkania, przedstawione przez Księdza Miquel Fernandez, zostały natchnione ostatnią Wiązanką Księdza Generała. Duchowość, jeden z tematów obecnych w tym trzecim roku przygotowania do dwu stulecia urodzin Księdza Bosko, została przedstawiona przez Księdza Manuel Morancho, Pełnomocnika Delegacji Duszpasterstwa Młodzieżowego. Jednym ze znaczących momentów spotkania stała się

wspólna modlitwa, naśladująca gest Ojca Świętego, Papieża Franciszka, który poświęcił świat Niepokalanemu Sercu Maryi, modlitwa jednomyślna w intencji międzynarodowego Stowarzyszenia Czcicieli Maryi Wspomożycielki i skierowane w zawierzeniu do Maryi posłannictwo Stowarzyszenia przede wszystkim do młodych. Tak została odczuta obecność grupy Młodzieżowego Stowarzyszenia Maryi Wspomożycielki Parafii Świętego Jana Bosko z La Vibora(Habana), owoc pracy i świadectwa stowarzyszonych i Prezydenta Krajowego. Świadectwo synowskiej miłości do Dziewicy jest powodem do przyjęcia zobowiązań spotkania i ożywiania dla różnych grup, które prowadzą do wzrostu na tej Kubie salezjańskiej, zasiewając ziarno służby i wzrastania w wierze z pomocą Maryi Wspomożycielki naszej Matki i Mistrzyni. Ona uczyniła wszystko, dokonało się więcej niż slogan, oświadczył Prezydent. Po trzech latach Dziewica odwzajemniła się tym możliwym zadawalającym spotkaniem swoich stowarzyszonych, z duchem pojednania i braterstwa. Z nowym oddechem duchowym i odnowioną wiarą w Chrystusie, Stowarzyszenie Czcicieli Maryi Wspomożycielki prowadzi dalej swoją pracę jako aktywna grupa Rodziny Salezjańskiej na Kubie.

TURYN – DZIEŃ SKUPIENIA MŁODZIEŻOWEGO STOWARZYSZENIA MARYI WSPOMOŻYCIELKI

W niedzielę 24 listopada około dwudziestu młodzieńców z grupy Turynu zebrali się celem współuczestniczenia w dniu formacji z obecnością Księdza Pierluigi i Księdza Enrico Lupano, oraz z dwoma parami zaślubionych animatorów: Cecylią i Sergiuszem, Klarą i Dawidem. Zostało przedstawione doświadczenie Dominika Savio w zakładaniu Towarzystwa Niepokalanej, jako rzeczywistość charyzmatyczna i odnowa w czasie z formami nowego wyrazu. W czasie współuczestnictwa wynurzyło się silne orędzie wzrastania na drodze wiary, dobrego używania czasu, którego Bóg nam udziela, budowania dodatnich przyjaźni i więzi gdzie się nas wspiera i poprawia, by być zakotwiczonymi do kolumn Niepokalanej i do Eucharystii, do świadczenia własną wiarą. Jak Dominik Savio być „gwiazdami, które błyszczą, gwiazdami, które żyją”.

ROSARIO (ARGENTYNA)- POCZĄTEK RODZINY STOWARZYSZEŃ CZCICIELI MARYI WSPOMOŻYCIELKI

24 listopada rozpoczyna urzędowo , przy parafii Maryi Wspomożycielki Różańca, droga formacji celem zbudowania grupy Rodzin Stowarzyszenia Maryi Wspomożycielki. Na fotografii: Juan Cruz, Zu Vera, Gloria Beatriz Acosta, Normita Regueira, Mechi Vivar, Yanina Asensio, Diego Aranda, Luciano Piñeiro i Juan C. Marangoni. Z grupą Ks. Aldo Tobares, Inspektorialny Kierownik duchowny (Inspektoria Argentyna Północna).



| HOME PAGE | INFO VALDOCCO |

Visit Nr.