 |
|
|
|
|
ADMA:
STOWARZYSZENIE CZCICIELI MARYI WSPOMOŻYCIELKI
Ksiądz Bosko, urodzony organizator, nie zostawiał kultu Maryi Wspomożycielki wyłącznie spontanicznej pobożności. Nadał mu stabilność poprzez Stowarzyszenie, które od Niej zaczerpnęło nazwę. Bezpośredni świadkowie widzieli w tej instytucji jedną z inicjatyw bardzo bliskich księdzu Bosko o szerokim zasięgu, zaraz po założonych dwóch zgromadzeniach zakonnych i stowarzyszeniu współpracowników .
Same początki zapisywał w ulotce Stowarzyszenie Czcicieli Maryi Wspomożycielki, kanonicznie erygowane w kościele Jej poświęconym w Turynie, z historycznym wyjaśnieniem tego tytułu dokonanym przez księdza Jana Bosko .
Zaraz po prezentacji skierowanej do czytelnika, w kilku wersetach przypomina historię tytułu Wspomożycielka, począwszy od Biblii po batalię pod Lepanto (1571), aż po wyzwolenie Wiednia w 1683 i w końcu po ustanowienie święta przez papieża Piusa VII w roku 1814 . Kilka stron poświęca Kultowi Maryi Wspomożycielki w Monachium i w Turynie oraz przywilejom duchowym przyznanym przez Piusa IX turyńskiemu sanktuarium .
Następnie przedstawia dokumenty dotyczące kanonicznego zatwierdzenia Stowarzyszenia. Pierwszy pochodzi z kwietnia 1896, Prośba Księdza Bosko skierowana do arcybiskupa Turynu o „kanoniczne zatwierdzenie Stowarzyszenia”. W niej to prosił, aby „wziąć pod łaskawą uwagę pobożny projekt” i przeanalizować Statut oraz – okolicznościowo wyznając nieograniczoną dyspozycyjność – „dodać, usunąć, poprawić”, jeśli uzna się za stosowne, dołączając „wszelkie uwagi”, „uznane za stosowne dla propagowania chwały Czcigodnej Królowej Nieba i dla dobra dusz”.
Aprobata biskupa Riccardi z 18 kwietnia była przychylna i hojna, w duchu brewe papieskiego z 16 marca, poprzez które Pius IX przyznał erygującemu Stowarzyszeniu szerokie odpusty ważne na dziesięć lat .
Ostatnia część ulotki zawierała tekst statutu, dużą ilość modlitw i praktyk pobożnych ze wskazówkami dotyczącymi przysługujących im odpowiednich odpustów, krótką katechezę na temat odpustów, dekret z 22 maja 1868, którym Pius IX udzielał odpustu zupełnego wszystkim, którzy „pobożnie” nawiedzą „kościół poświęcony w Turynie Niepokalanej Pannie Maryi pod tytułem Maryja Wspomożycielka w święto odpustowe tego kościoła lub też w jeden z dni poprzedzających” .
Tak, jak to było zwyczajem, przedstawiając ważne dokumenty, ksiądz Bosko przypisywał początek Stowarzyszenia „powtarzającym się prośbą” pochodzącym „ze wszystkich stron od osób w różnym wieku i różnego stanu” podczas i po ukończeniu budowy i konsekracji kościoła. Myślano o stowarzyszonych, „którzy zjednoczeni w jednym duchu modlitwy i pobożności oddawaliby cześć wielkiej Matce Zbawiciela przyzywanej pięknym tytułem Wspomożenie Chrześcijan” .
Również i w tym przypadku ksiądz Bosko szybko pisał statut, który nie był arcydziełem składności doktrynalnej czy prawnej, lecz wyróżniał się prostotą i praktycznością. Przywoływał ścisły związek, jaki zazwyczaj utrzymywał między pobożnością Najświętszej Maryi Panny a Jezusem obecnym w Najświętszym Sakramencie Eucharystii.
Treść była podzielona na trzy części, pierwsza bez nazwy: cel i środki, przywileje duchowe, przyjęcie. Zapisy do stowarzyszenia, miały być otwarte dla wszystkich bez szczególnych warunków (Przyjęcie, art. 1-3) .
Stowarzyszonym przedstawione były następujące cele: gorliwość w rozwijaniu pobożności, duchowość, kult: „propagowanie chwały Boskiej Matki Zbawiciela” (art. 1);
„rozpowszechnianie pobożności Najświętszej Maryi Panny i cześć Jezusowi w Najśw. Sakramencie” (art. 2), angażując się „poprzez słowa, rady, dzieła i autorytet w propagowaniu czci i pobożności w nowennach, świętach i uroczystościach, które w ciągu roku są celebrowane ku czci NMP i Najśw. Sakramentu” (art. 3);
poza tym należy propagować „rozprowadzanie dobrych książek, obrazków, medalików, pamiątek, uczestniczyć i polecać uczestniczenie w procesjach ku czci Matki Najświętszej i Najśw. Sakramentu, przyjmować często komunię św., uczestniczyć we mszy św., towarzyszyć w zanoszeniu wiatyku” (art. 4);
„szczególnie zatroszczyć się o siebie i o inne osoby”, „aby zapobiegać bluźnierstwu i jakiejkolwiek mowie przeciwnej religii i na ile jest to możliwe eliminować wszelkie przeszkody, które mogłyby przeszkadzać świętowaniu dnia świętego” (art. 5).
Środki ograniczały się do gorliwego życia osobistą pobożnością: należy „przystępować do spowiedzi świętej i komunii św., co piętnaście dni albo raz na miesiąc i uczestniczyć codziennie we mszy świętej, jeśli na to pozwolą normalne obowiązki” (art. 6).
Zwykłym wiernym były proponowane, akty strzeliste poranne i wieczorne a kapłanom intencje, aby w czasie mszy świętej modlić się za wszystkich Zrzeszonych i za to pobożne Stowarzyszenie: „te modlitwy – podkreślał – posłużą jako związek łączący wszystkich zrzeszonych w jedno serce i jedną duszę, aby oddać należny hołd Jezusowi ukrytemu w najświętszej Eucharystii i szczęśliwiej Jego Rodzicielce, mając udział we wszystkich dziełach pobożnych, które będą czynione przez każdego Zrzeszonego” (art. 7) .
Sposób wzrostu duchowego zrzeszonych, poprzez „zjednoczenie we wszystkich dobrych dziełach” modlitwę i odpusty, określało z wielką dokładnością osiem artykułów pod wspólnym tytułem Przywileje duchowe .
Dla większego rozpowszechnienia Stowarzyszenia ksiądz Bosko otrzymał zgodę na jego erygowanie jako Arcybractwo z możliwością zrzeszenia się podobnych stowarzyszeń już istniejących lub powstających. Udzielał tego Pius IX poprzez brewe papieskie Sodalitia Fidelium z 5 kwietnia 1870, które jednak ograniczało możliwość zrzeszania się, do archidiecezji Turyńskiej.
Poprzez następne brewe Expositum Nobis z dnia 2 marca 1977 możliwość ta została rozszerzona na wszystkie diecezje Piemontu. Po śmierci księdza Bosko, Leon XII, najpierw poprzez brewe Admotae Nobis preces z 25 czerwca 1889 udzielał pozwolenia na zrzeszanie się wszystkim podobnym stowarzyszeniom „powstałym lub powstającym w jakimkolwiek kościele lub publicznej kaplicy należących do Zgromadzenia Salezjańskiego, gdziekolwiek się znajdują” a następnie poprzez brewe Cum multa z 19 stycznia 1894 udzielał wieczystego pozwolenia przełożonemu generalnemu Salezjanów i jego następcom, aby „ważnie i prawnie zakładać inne stowarzyszenia o tej samej nazwie i strukturze, w każdym miejscu, tam gdzie istnieją domy i kościoły Zgromadzenia oraz założone stowarzyszenia dołączyć do wcześniej wspomnianego Arcybractwa; dwa lata później poprzez brewe Sodalitas z 25 lutego 1826 udzielał przełożonemu generalnemu i jego następcą pozwolenia na „włączenie do tego samego Arcybractwa”, istniejącego w kościele Maryi Wspomożycielki w Turynie innych stowarzyszeń o tym samym celu i charakterze kanonicznie założonego w jakimkolwiek kościele lub diecezji”. Wreszcie Kongregacja ds. zakonników poprzez akt z 31 lipca 1913 podtrzymała przywilej, aby przełożony generalny mógł zakładać kanonicznie Stowarzyszenia Czcicieli Maryi Wspomożycielki również w domach Instytutu sióstr CMW i włączać je do Stowarzyszenia Pierwotnego w Turynie
(P. BRAIDO, Don Bosco prete dei giovani nel secolo delle libertà, LAS, Roma 2003, Tom I str. 526 – 528).
1 Por. Świadectwa księdza Gioachino Berto i biskupa Giovanni Cagliero w procesie kanonicznym beatyfikacji i kanonizacji: S. C. SS. Rituum, Positio super Introd. Causae, Summarium (Romae 1907), str. 384n i 412.
Torino, tip. dell'Oratorio di san Francesco di Sales 1869, 96 str., OE XXI 339-434
2 G. Bosco, Associazione de' divoti di Maria Ausiliatrice..., str. 3-24, OE XXI 341-362
3 G. Bosco, Associazione de' divoti di Maria Ausiliatrice..., str. 24-31, OE XXI 362-369
4 G. Bosco, Associazione de' divoti di Maria Ausiliatrice..., str. 32-47, OE XXI 370-385
5 G. Bosco, Associazione de' divoti di Maria Ausiliatrice..., str. 48-95, OE XXI 386-433
6 G. Bosco, Associazione de' di voti di Maria Ausiliatrice..., str. 3, OE XXI 341
7 G. Bosco, Associazione de' di voti di Maria Ausiliatrice..., str. 3, OE XXI 341
8 G. Bosco, Associazione de' di voti di Maria Ausiliatrice..., str. 54-55, OE XXI 392-393
9 G. Bosco, Associazione de' di voti di Maria Ausiliatrice..., str. 48-50, OE XXI 386-388
10 G. Bosco, Associazione de' di voti di Maria Ausiliatrice..., str. 50-53, OE XXI 388-391
11 Por. A.STICKLER, L’Associazione dei Divoti di Maria Ausiliatrice, w:. l’Immacolata Ausiliatrice…, str. 301-304
| HOME PAGE - ITALIANO | ARCHIVIO RIVISTA MARIA AUSILIATRICE | ADMA-ON-LINE | INFO VALDOCCO |
VISITA Nr.
